Boekhouder
x91Je komt niet aan mijn komkommertje, blijf van mijn snijboon af.x92 Aan deze tekstregel, afkomstig van een x91O x96jee-plaatx92 uit de Johnny Hoes stal, moet ik vaak denken als ik tijdens het hardlopen het Emmaplein passeer. In het souterrain van het eerste pand op dit fraaie koekblikplein, naast het Bisdom Rotterdam, is nog steeds Uitgeverij Donker gevestigd. In het jaar na mijn eindexamen had ik daar een kantoorbaantje, in de hoop te worden ontdekt als briljant schrijfster. Dat gebeurde niet. Wel heb ik daar drukproeven leren corrigeren, typen met twee vingers, banden uitwerken en facturen op volgorde leggen. Het was er vaak knus en gezellig met baas Ad met zijn witte puntsik en stentorstem en zijn zoon Willem, die vaak verzuchtte: x91Meisje, meisje, je bent me er eentjex85x92als ik xe9xe9n van mijn ingewikkelde excuses op hem losliet als er weer eens een typefout in een aanbiedingsbrief zat, of een factuur niet op volgorde was opgeborgen. Willem heeft nu de zaak overgenomen en, afgaand op Internet- en krantenafbeeldingen, gaat hij meer en meer op zijn inmiddels ontslapen vader lijken. Alleen, een puntsik heeft hij geloof ik niet. Een minder prettig element in deze werkkring vormde de boekhouder, die ik meneer V. zal noemen, uit pixebteit voor zijn nabestaanden. Want ik vermoed dat ook hij inmiddels is overleden. Toentertijd, we schrijven 1970-1971, was hij ingehuurd als 65-plusser, een populaire constructie om oudere werknemers in de circulatie te houden, waar veel bedrijven gebruik van maakten. In het begin scheen meneer V. mij een gemoedelijk mannetje toe. Een parmantig klein, kalend baasje met een bril en een krassend stemmetje, die vaak wees op roodborstjes in de verwilderde achtertuin. Hij was trots op zijn dochter, die achter de toonbank stond van een belegde broodjeszaak, een paar straten verder. En op zijn hoofdrekenvaardigheden, heel wat beter dan x91die van die jonge meiden van tegenwoordig, die niks zonder rekenmachine kunnen uitrekenenx92. Zijn duistere kanten manifesteerden zich toen hij sprak over de gemeenschappelijke hobby die hij deelde met zijn echtgenote en de buren: stijldansen. Of, liever, over wat zich na de danslessen afspeelde. Meestal wachtte hij met zijn ontboezemingen tot vader en zoon Donker x91op aanbiedingx92 langs de boekhandels gingen. In het nauwe, donkere gangetje met misdrukken wees hij mij, onschuldig schaap van 19 lentes, in welk nisje hij het met Buurvrouw had gedaan. x91Ja, want mijn vrouw heeft niet meer zox92n zin in seks en als man mot je toch wat. En haar man heeft er ook geen zin meer in, dusx85x92 Het begon allemaal tijdens het draaien van x91O-jee-platenx92 tijdens een verjaarsvisite in het buurhuis. x91Je komt niet aan mijn komkommertje, blijf van mijn snijboon afx85x92klonk het uit de stereo-installatie. Daar gingen meneer V. en Buurvrouw samen op dansen en voordat ze het wisten, dwaalden hun handen af. Daarbij belandde meneer Vx92s hand in het slipje van Buuf: x91Kletsnat was ze daar. Nou, dat werktx85x92 Met instemming van de seksversmadende partners beleefden beide buren sindsdien menig hitsig moment, als je meneer V. mocht geloven. x91Ik heb de sleutel van kantoor en na de dansles gaan we hier vaak aan de gangx92, vertelde de bronstige boekhouder, die ook wel wilde weten hoe het met mijn seksleven stond. In die periode was ik daar bevattelijk voor. Ik had kort geleden een klungelige Eerste Keer beleefd. Ik was er vol van en wilde er dolgraag met iemand over praten. In die periode had ik echter geen intieme vriendinnen en mijn broer en zus waren te jong voor dit thema. Mijn moeder ging compleet over de rooie toen zij hoorde dat ik op mijn eenpersoonsbedje was ontmaagd. Hoe kon dat aan haar aandacht zijn ontsnapt, terwijl zij ons om het halfuur met kopjes thee had bestookt? Een openhartig moeder-dochter-gesprek over dit onderwerp zat er niet in. Dus toen meneer V. begon over problemen met het maagdenvlies tijdens Eerste Keren, ging ik hier gretig op in. Toch begon ik mij na verloop van tijd ongemakkelijk te voelen als ik met V. alleen op kantoor was. Hij had het wel xe9rg vaak over seks. Zo gaf hij een uitputtende beschrijving van paarden die werden gedekt: x91En die hengst die hxe1d me toch een groot, vuurrood apparaatx85x92 En zou hij wel echt iets hebben met die buurvrouw? Wat hij vertelde, leek regelrecht uit een pornoblaadje te komen. Toen ik thuis hierover mijn beklag deed, aarzelde mijn moeder niet om tijdens mijn afwezigheid naar de telefoon te grijpen en V. met ferme stem de les te lezen: x91Meneer, wilt u niet langer uw seksuele ervaringen met mijn dochter bespreken, want dat vindt ze erg naar en ze is te vriendelijk om het te zeggen.x92 x91Oh, mevrouwx92, stamelde de man ontsteld, x91ik heb het zonder erg gedaan!x92 Sindsdien ging ik meneer V. uit de weg en zei alleen het hoognodige tegen hem. Met terugwerkende kracht strafte ik hem voor zijn vieze praatjes door hem vieze koffie voor te schotelen. Als de koffiemelk over datum was (Ad Donker was een krent, voordat het spul helemaal op was, kwam er geen nieuwe fles op de koffietafel), gaf ik V. een extra plens van het zure bocht. x91Ah, dankjewel!x92 riep hij evenwel enthousiast, zo argeloos en oprecht dat ik mij schuldig ging voelen. En ik heb nooit gemerkt dat hij er onwel van werd. Misschien vond hij het wel xe9cht lekker, omdat het uit mijn prille meisjeshandjes kwam. Toen ik opzegde omdat ik ging studeren, was er sprake van dat zijn dochter mij zou opvolgen, maar zij hield het toch liever bij belegde broodjes. Wie volgde mij wxe9l op? Zou V. hem of haar ook getrakteerd hebben op O-jee-verhalen? Het verleden hult zich wat dat betreft in duisternis, als de nis waar zich V.x92s spannende avonturen zouden hebben afgespeeld.
?
? ?
